De Stokmansberg
Nog altijd ligt de 28 meter hoge Stokmansberg er stil en verlaten bij. Het hoge duin is direct te zien vanaf de Zandvoorstelaan. Op deze plaats zou het nieuwe ecoduct moeten komen. Een 'recroduct' beter gezegd, want er dient tevens een fietpad over te gaan, dwars door de berg en verder naar het wandelpad naar Oase. Dat betekent natuurvernietiging, het fietspad gaat ten koste van ongerept en intact duingebied, terwijl ook de rust in de wijdere omgeving van dit noordelijke deel van de AWD op het spel staat.
Is één meter natuurvernietiging ten behoeve van een recreatieproject in Nederland niet geheel uit de tijd? Of het nu een fietspad is, of een betonnen ecoduct? Mag de Nederlandse natuurbescherming ontginning van schaarse natuur toelaten? Helaas, juist de instellingen die voor het natuurbehoud werden opgericht bestellen tegenwoordig zo nu en dan de betonmolen. Het zijn immers Natuurmonumenten en het Nationaal Park Zuid-Kennemerland, en de Provincie,diedit ontginningsproject ten behoeve van de recreatiesector naar voren schoven. Met de volle medewerking overigens van Waternet, de beheerder van de AWD.
De Stokmansberg is een rustig stukje natuur. Laten we dat zo houden. De enige goede houding van de mens ten opzichte van de restanten natuur, is het natuurbehoud er tot in lengte van dagen vol te houden. Geen gerommel! Enig oergezond conservatisme kan hier van nut zijn, en dat betekent dat er hier geen sprake kan zijn van een ecoduct. Het kan wezen dat de provincie plechtig beloofd helemaal af te zien van een fietspad. Maar dat sluit geenszins uit dat er in de toekomst mogelijk opnieuw een poging wordt gedaan voor een fietspad over de 'natuurbrug'.
Zelfs een afbuiging van een fietspad direct terug naar de Zandvoorstelaan stelt het rustgebied bloot aan picknickers, struiners en mountainbikers. Je zou aan beide kanten van het fietspad, mocht het er komen, rasters kunnen plaatsen teneinde de rust op het overblijvende intacte deel van de Stokmansberg te bewaren. Maar dat alles is weer natuurversnippering en -deels- natuurvernietiging, terwijl de functie van het ecoduct juist eruit bestaat deze op te heffen.
Het recroduct
De automobilisten en fietsers gaan straks op de Zandvoortselaan onder beton door. Onder een zogenaamde 'natuurbrug'. In feite wordt het landschap dan ontsierd door een betonnen 'kunstwerk' van liefst 10 miljoen euro. En wat levert dat op voor de natuur? Vrijwel alle planten (sporen van mossen, paddestoelen) en dieren (insecten, vogels) verspreiden zich door de lucht of weten op andere manier de rasters te omzeilen (mollen, vossen). De damherten maken wel gebruik van de brug maar aan de kant van PWN liggen de jagers op de loer om ze dood te schieten.
Vrij laat kwam de provincie Noord-Holland voor de dag met het 'recroduct' inplaats van het ecoduct dat al jaren op de agenda stond. Dat was er nu opeens om de ruiters en de rijwielen een plezier te doen: van het druk befietste NPZK naar de AWD: recroduct dus. De natuurorganisaties die aanvankelijk blij waren met de komst van de natuurbrug krabben zich achter de oren. Zij worden buiten hun wil om voor een dilemma geplaatst. Maar we raden ze eenvoudig het volgende aan: beter ten halve gekeerd dan ten hele verdwaald. Zie af van dat stuk landschapsverstorend beton.
De provincies stellen dus, nogal op opportunistisch wijze, als voorwaarde aan de financiering van het ecoduct de aanleg van een fietspad. Wat nu indien dat fietspad wegens de tegenstand geen doorgang mocht vinden? Laat de provincie van het terrein, waarop nog de gebouwen staan die zij heeft aangekocht, deze slopen en er een duinenrij van maken. Dan hebben de omwonenden links en rechts een mooi uitzicht, inplaats van een geprojecteerde betonnen overkapping. De provincie kan ermee bewijzen werkelijk hart te hebben voor de natuur.